Eind oktober 2009 werd de familie Koolen gebeld door Boetje: of wij weer wilden meewerken in de verzorging van de komende Bossche 100. Daarop was ons antwoord: ja, want zo blijf je toch wel op de hoogte van wat er allemaal nog speelt bij het lange-afstandswandelen.

Je ziet daar ook veel bekende gezichten en natuurlijk ook de nieuwkomers. Persoonlijk was ik ook wel nieuwsgierig naar de eventuele veranderingen bij de tocht, nu de familie Martens de organisatie had overgedragen. Die conclusie was gauw gemaakt: niet veel. Tini was ingedeeld bij groep A, samen met Joop, Carla en Mia. Zij deden de posten: 1-3-5-7-9. Ikzelf zat in groep B, met Hans, Esther en Jan (EHBO). Wij hadden de posten: 2-4-6-8-10. Bij ons vertrek omstreeks 22:00 uur vanaf de startlocatie dacht ik dat er wat gebeurd was. Maar gelukkig was er niets aan de hand; het waren alleen de EHBO-ers die de tocht zouden gaan begeleiden. Rond 23:00 uur waren wij geïnstalleerd op onze post. We kregen ook al gauw te horen dat er veel deelnemers verkeerd waren gelopen.De voorlopers, die even later bij onze post kwamen, vertelden dat ze nergens last van hadden gehad en dat alle pijlen op hun plek hingen. Ook de pijlophalers in de achterhoede hadden daar geen problemen mee gehad, vertelden ze ons later. Volgens mij waren de wandelaars dus weer blind achter elkaar aan gegaan, waar de eerste ergens een pijl over het hoofd had gezien.Rond 01:00 uur hadden wij op onze post alles opgeruimd en ingeladen om naar caférust ‘Peerke Donders’ te vertrekken, toen Esther een bericht op haar mobiel kreeg, om daar ter plekke een rustpost op te bouwen. Het café was namelijk gesloten. Dus wij zaten met een probleem en de discussie begon hoe wij dat zouden kunnen oplossen. Gelukkig bleek later dat de caféhouder tegenover ‘Peerke Donders’ bereid was om zijn café langer open te houden. Voor de deelnemers aan de Bossche 100 was dat een goede oplossing, maar soep, brood en dergelijke had hij niet zomaar onverwacht op voorraad.De stichting Bossche 100 mag zich gelukkig prijzen met dit aanbod van deze caféhouder, want anders zou het op dat moment het einde van deze Bossche 100 zijn geweest. De twee verzorgingsposten hadden dit onmogelijk kunnen oplossen. De deelnemers lagen te ver uit elkaar en Frans en zijn bijrijder zouden de tassen ook niet kunnen aanbieden en daar rekenden de wandelaars toch op. Gelukkig kwam het allemaal nog goed.

Wij verzorgers horen onderweg ook alle nieuwtjes. Zo vernamen wij dat Jeannette van Boerdonk-Verbakel ’s morgens nog in Rusland was. Die dag vloog ze over naar Nederland en deed ’s avonds mee aan deze Bossche 100 en beëindigde de tocht met goed gevolg op zaterdag namiddag. Dat mag je toch echt wel klasse noemen! Servee Derks zorgt er altijd voor dat hij voor de verzorgingsploegen een doos chocolade bij zich heeft – Merci-repen. En dat was ook dit jaar weer zo. Over de boerenkool met worst, of de rijstepap met pruimen, waar de Bossche 100 toch om bekend staat, waren de deelnemers dit jaar niet zo enthousiast. Als ze bij ons kwamen zeiden ze wel: ha heerlijke rijstepap, maar als ze dan weer vertrokken zeiden ze niet dat het ook echt lekker was geweest. Dus volgende keer weer ‘melk met zakken rijst van de bakker’. Aan de deelnemers hebben we wel kunnen merken dat er niet veel problemen waren onderweg, maar de meningen over de route verschilden toch wel van elkaar. Zo hoorden wij: zeer zwaar, geen echte Bossche 100, te veel verhard, soms te saaie stukken, goed wandelweer en de caférustposten 2 en 3 waren goed. Je ziet ook een duidelijk verschil van wandelen. De meeste deelnemers die op de rustpost komen, eten of drinken wat en weg zijn ze weer. De langzamere wandelaars gaan er op hun gemak bij zitten en ik denk dat dat ook wel mag, als ze er maar voor zorgen dat ze voor 18.00 uur binnen zijn. Toen ik omstreeks 16.00 uur op de laatste rustpost alle pannen zuiver had en alles weer op orde was, waren we nog met vier personen op deze post. Dat was wel een beetje veel voor die paar wandelaars die hier nog een extra rondje liepen om de 110 km vol te maken. In overleg met de anderen besloot ik om alvast naar de finish te wandelen.

Onderweg bedacht ik dat de familie Koolen waarschijnlijk bezig was aan haar allerlaatste Bossche 100. Na 18 jaar in de verzorging te hebben meegeholpen, lijkt het mooi genoeg te zijn geweest en stopt mijn vrouw Tini ermee. In totaal waren 31 vrijwilligers en EHBO-ers in de weer om het de wandelaars naar hun zin te maken. Zij hebben het mogelijk gemaakt om deze tocht tot een goed einde te brengen. De vijf uitvallers wens ik voor volgend jaar meer succes.

Met sportieve groet,