Vandaag kan ik voor de 1ste maal deelnemen aan de Bossche 100. Voor mij wordt het wel circa 110 kilometer. Wat maakt nu 10% meer uit over deze afstand. Dit is de 22ste editie en nooit eerder ben ik hier geweest. De reden daarvoor is dat ik vroeger geen behoefte had om dit soort tochten te doen. Toen ik in de jaren 90 wel lange afstandstochten zou kunnen doen, had ik in januari geen mogelijkheid in verband met werk. Nu ik alleen ben en in 3 ploegen werk was voor mij de mogelijkheid wel aanwezig, alhoewel ik er wel door Rinda aan herinnerd moest worden.
Vandaag heb ik geen camera bij dus ik heb van deze tocht geen foto's gemaakt.
Om iets na 21.00 uur was ik aanwezig en kon mij aanmelden voor de wandeltocht.
natuurlijk zoals altijd bij dit soort wandelevenementen zie je weer dezelfde gezichten. Een heel legioen Belgen, Vlaams en Franstalig zijn ook weer aanwezig. België is nu eenmaal het wandelland waar veel lange afstand wandelaars vandaan komen.
Bij het gereed maken voor de wandeltocht is een van de deelnemers zo vriendelijk om tegen mij aan te lopen en mijn opwindlamp uit mijn handen te stoten. Met een harde plof valt deze op de grond en is zover stuk dat hij het niet meer normaal doet. Als ik de lamp wil gebruiken moet ik blijven draaien. Dit zal wel wat problemen gaan geven. Even heb ik er nog aan gedacht om Ronnie te bellen om mijn nieuwe hoofdlampje te laten brengen. Maar ja bij nader inzien vond ik dit toch ook weer te gek.
Direct na de start, zoals altijd stormen de mannen en vrouwen weg. Waarom toch? Ik ga samen met een voorheen long distance runner onderweg en wij bereiken toch ook een snelheid van circa 7,5 kilometer per uur, wat voor mijn gevoel eigenlijk al wel heel snel is.
Als we bij de eerste post aankomen op 9,2 kilometer hebben we er maar 70 minuten over gedaan. Het is gekkenwerk. Vanaf nu ga ik echt wat langzamer. Waar mijn maatje verder is gebleven weet ik niet. In de rustplaatsen heb ik hem nog wel gezien maar verder onderweg niet meer.
De nacht is niet erg koud, af en toe steekt er wel een koude wind op. We moeten door diverse modderige stroken die er soms wel erg slecht bijliggen. Mijn voeten beginnen door het opgenomen water behoorlijk nat te worden. Gelukkig ben ik in het bezit van een paar voeten die daar geen problemen mee hebben.
Telkens al we bij een verzorgingspost aankomen neem ik wat te eten en te drinken. De inwendige mens wil graag gevoed worden en we hebben voor dit soort tochten nogal wat energie nodig. Voor mijn gevoel gaat het goed en ken niet echt problemen.
Als we bij de caférusten aankomen moet ik een extra rondje van circa 3 km maken om aan de 110 kilometer te kunnen komen. Als vast maatje, omdat zij het me persoonlijk gevraagd heeft, wandelt Ilona met me mee. Tijdens het lusje bij de Pimpernel in Berlicum heb ik Ilona er op geattendeerd dat er juist 3 reeën ons pad kruisten. Ik heb veel mensen enthousiast horen reageren op zulke opmerkelijkheden maar Ilona spant toch wel de kroon denk ik. Deze dag kon voor haar dus ook niet meer kapot.
Bij terugkomst in de Pimpernel na een lusje van 3,4 km stapt ook Rinda binnen die er voor mijn gevoel al wel erg moe uit ziet. Niet dat ik er nu nog spick en span uit zie maar Rinda heeft tocht teveel gegeven tot nu toe. We hebben er hier 61,1 + 2,8 + 3,4 = 67,3 km opzitten en hebben nog circa 40 km te gaan tot aan de finish. Als alles een beetje meezit kan ik voor half vijf wel weer terug zijn in Den Bosch.
Vanaf hier gaan we, hetzij met een klein ommetje de verkeerde kant uit toch weer richting Den Bosch en komen we via de stuifzandgebied in de buurt van Rosmalen bij Empel terecht waar we de laatste grote rust hebben in café de lachende Vis. In dit stuk gebeurt mij weer eens een keertje iets wat mij echt zelden overkomt. Ja ik ben weer eens een keertje gevallen. En hoe? Op een smal slingerpad stap ik eerst over een boomstronkje, het volgende stronkje wat onder wat afgevallen blad verstopt ligt daar schop ik met mijn linker voet tegen en omdat nu mijn stap niet meer uitkomt trap ik met mijn rechter voet tegen weet een stronkje aan waardoor ik echt gestrekt voorover plat tegen de aarde stort.
Willy de Hey, die een honderdtal meters achter mij aankomt heeft het niet gezien. Gelukkig maar. Sukkel dat ik ben, beter opletten. Nee ik had geen slaap, ik heb ruim voldoende Red Bull gedronken wat me echt wel wakker heeft gehouden. Met een pijnlijke rechter enkel van de trap tegen het boomstronkje een een pijnlijke linker schouder van de val vervolg ik mijn weg. De aarde probeer ik zo goed mogelijk van mijn kleren en mijn handen af te vegen zodat ik er toch nog wel redelijk uit zie. Bij de volgende wagenpost valt het in elk geval niemand op dat ik gevallen ben. Het stuk naar café de Lachende Vis in Oud Empel is een makkie.
Ik meld dat wij er weer zijn, en haal even de routeomschrijvingen van Ilona en mijzelf op. Belofte maakt schuld dus wacht ik even op Ilona om direct het laatste extra lusje van 3,1 km te gaan doen. Als we de Bolwoningen in Empel passeren is Ilona niet te spreken over deze woningen. We doen ons lusje niet echt vloeiend omdat hier en daar de omschrijving niet echt duidelijk is en er niet is gepijld. Maar door goed uit te kijken en wat creatief te zijn, zijn we wel binnen een half uurtje terug. Hé, hé nu even nog een verplichte pauze van een half uur.
Als de tijd voorbij is ga ik aan de laatste 15 km beginnen. Het is links af en in de routeomschrijving had ik gezien dat we de kastelen Engelen zouden passeren. Omdat ik uit Veghel kom wist ik dat dit grote wooncomplexen zijn die er uit zien als moderne kastelen ben ik wijs genoeg om tegen niemand te zeggen dat dit moderne gebouwen zijn en niet zoals enkele wandelaars verwachten oude kastelen zijn. Waarom houd ik stil. Als je op afstand kijkt ziet het er ook echt uit als kastelen en het is een prachtige aanblik en heel mooi om hier tussendoor te wandelen.
Even verder komen we via het Engeler visserpad en wandelen we heel lang langs het Engelermeer. Ik realiseer me dat bij dit meer een aantal jaren geleden een overleden baby te vondeling is gelegd. Na veel gedraai en geslinger komen uiteindelijk zelfs bij de plaats vaar dit is gebeurt. Een klein aandenken is hier zelfs geplaatst. Nu heb ik er een beetje spijt van dat ik de camera niet bij me heb. De laatste wagenrust komt ook al in zicht. Nog even een bekertje ranja en ik bedank de mensen van de verzorging en ga beginnen aan de laatste 4,2 kilometer.
Och wat kan me nu nog gebeuren. Het gaat goed en heb eigenlijk nergens last van. Alleen mijn rechter enkel doet wat pijn maar dat komt door de struikeling in het bos van een paar uur geleden. Als ik weer bijna terug in Den Bosch ben zie ik plotseling Roel staan die op Rinda staat te wachten. Veel en veel te vroeg was Roel al hier. Ik had Rinda belooft om haar even naar Uden toe te brengen maar dat hoeft dus nu ook niet meer. Roel en ik lopen samen een klein stukje op maar omdat mijn tempo nog behoorlijk hoog ligt haakt Roel na enige tijd toch ook weer af. Roel weet al dat Rinda zeker een half uur of misschien nog wel meer achter mij zal binnen komen. Als ik op mijn klokje kijk verbaas ik me er van dat ik als het een beetje meezit nog voor 4 uur binnen kan zijn. Dat kleine stukje moet toch wel wat sneller kunnen om er dan ook maar voor te zorgen dat dat gaat lukken.
Nadat ik me heb afgemeld om iets voor 4 uur, het wandelboekje heb laten stempelen, een diploma heb gekregen en een overheerlijk chocobol in ontvangst heb genomen is het tijd om even te zitten en bij te kletsen.
Jammer dat ik Ilona niet meer terug gezien heb. Het was voor mij om 17.00 uur echt de hoogste tijd om naar huis terug te gaan en dit zonder ongelukken te te doen. De slaap begint nu toch aan me te trekken. Ik neem afscheid van Rinda, Roel en alle andere wandelaars en medewerkers van deze Bossche 100.
Aan het einde van deze 107 kilometer wandeltocht heb ik geen blaren, wel een dikke rechter enkel door de heftige valpartij in de zandverstuiving bij Rosmalen die mij de rest van de tocht is blijven irriteren.
Bij vertrek woog ik 68,7 kg en na thuiskomst blijkt mijn gewicht nog 67,2 kg.
Mij is deze Bossche 100 heel goed bevallen en daarom denk ik volgend jaar weer van de partij zal zijn.
Ik wil hier ook nog alle mensen die deze Bossche 100 tot een succes hebben gemaakt alsnog bedanken.
Eigenlijk zou ik op zondag naar Etten Leur toe gaan maar zondag morgen had ik toch te veel last van mijn rechter enkel en ben dus maar niet gegaan. Hopelijk kan ik zaterdag wel naar de WS tocht in Arnhem.
Willy Timmermans