22^e Bossche 100, 23 januari 2009

’s Middags nog vreselijk weer, veel wind en regen, zo erg dat ik de fiets maar thuis laat en de nieuwe verbinding met Utrecht ga proberen. Valt tegen, ik ben weer verder van het Zuiden verwijderd geraakt door de vervanging van lijn 140 naar Utrecht door lijn 130 naar Breukelen. Een treinvertraging van 22 minuten ten spijt ben ik op tijd in Den Bosch. Stilletjes ben ik blij, dat het weer opgeknapt is. We zullen geen druppeltjes meer krijgen en de wind is ook sterk verminderd. Prima omstandigheden voor een ferme wandeling.

Al op het station zien we dat er iets verandert: een nieuw logo op het tenue. De wildemannen van het Bossche wapen zijn in ongenade gevallen. Ik vond ze altijd uitstekend passen en een kunstige link met ’s-Hertogenbosch, maar een mens wil wel eens wat nieuws. In de CHC-kantine horen we dat de familie Martens er na ongeveer dertien jaar er een punt achter wil zetten. In stappen zullen ze de organisatie overdragen. Dit jaar zijn al twee etappes door Joop Reichenfeld gemaakt, die benieuwd is, hoe we zullen ervaren dat bij haar vuurdoop wij een doop in de Dommel ondergaan. Het eerste stuk is in vertrouwde handen van Jo Leijtens, die op weg naar Esch maar weinig ruimte voor franje heeft. Net als we denken dat we het doorhebben, volgt een verrassende wending. Echt een kunstenaar: ook bij weinig mogelijkheden maakt hij er iets moois van. Ook verrassend is, dat we vervolgens weer helemaal naar Den Bosch teruggaan. In Esch wordt ook de familie Martens bedankt met een kingsize bosschebol, en wordt de overname symbolisch bekrachtigd met de overdracht van het meetwiel. Een originele tekening van de grote drie met al onze namen op het passe-partout vormt de tastbare herinnering aan een mooie periode. Bij vertrek uit Esch stoot ik mijn hoofd tegen een stang en voel me duizelig, dat ik de navigatie maar aan de anderen in de groep overlaat. Dat heeft zijn prijs, we lopen vijf km verkeerd, doordat we bij een pijl RA het eerste pad i.p.v. het tweede nemen. Meestal let ik anders ook op bevestigingspijlen. Nu lopen we de grasdijk langs de Essche Strooom in verkeerde richting. Aan de overkant van de snelweg nog een heel stuk heen en terug. Vertraging: ruim een uur. Het schema is wel op zijn kop. Zelfs achter ons lopen nog mensen. Haal rustig doch gestaag doorlopend nog het halve veld in en mag gelukkig het extra rondje in Berlicum nog doen. De extra rondjes passen tegenwoordig veel beter dan in het begin bij de rest van het parcours. Geen straf ze te lopen. De episode door het Dommelwater valt achteraf wel mee. Mede omdat bij deze hoge temperatuur de schoenen snel weer droog zijn. Heb bij deze schoenen sowieso weinig last van binnenstromend water. Jammer dat ze al weer bijna op zijn, zo snel kan ik geen nieuwe halen.

Veel moois langs de Aa, Maas en Dommel en andere wateren. Het mooiste heeft Joop bewaard voor het stuk rond haar woonplaats. Het extra rondje toont onder andere de beroemde bolwoningen. Verder een tweedelig kunstwerk, leuke parken, maar wat worden die bruggetjes slecht onderhouden, een is helemaal vervallen, maar ook de knuppelbrug waar we wel overheen gaan is er niet best aan toe. Aangekomen in het café doe ik i.p.v. de verplichte 30 minuten rust een goede daad, ik help Bert met zijn extra rondje, omdat er niemand meer is die met hem mee wil gaan. Maak gelijk gebruik van de situatie door wat bezienswaardigheden met het mobieltje te fotograferen. De kapel die tevens oorlogsmonument is, huizen die uitsluitend boven de deuren een stukje dakgoot hebben, de bolwoningen, het kunstwerk en hoe gammel die brug wel is. Grappig is een hond die onder een hek doorgegaan is en bij nadering van een grotere hond doet alsof hij er niet meer uit kan. Terwijl Bert vrijwel meteen doorgaat, neem ik een paar minuten. Sta even stil bij markante delen van de Maaspoort en een knap geconcipieerd doorkijkje, waar op de foto helaas niets van over blijft. Kan zo achterin onopvallend wat intervalwerk doen. De terugweg over Engelen bevalt me ook uitstekend. Henk maakt mooie plaatjes met een echt toestel, die hij op de website van zijn maatje Coby Visser zal zetten. Ga ze steeds vooruit, terwijl zij bij de rust eerder weggaan. Weer een fraaie uitvoering van deze memorabele tocht, waaraan deze keer ook de reserves mochten meedoen, 117 deelnemers in totaal, twee uitvallers.

Marcel Dekker