Ieder jaar een verrassing

Sjef Koolen

Het mooie en verrassende aan deze tocht is altijd: waar gaan we dit jaar naartoe? Want ieder jaar is de tocht anders en daardoor heel geliefd bij de wandelaars. En dat de Bossche 100 geliefd is blijkt uit de inschrijving. Direct na de openstelling op 1 november is de tocht meteen volgeboekt; er zijn 110 deelnemersbewijzen te vergeven. Ondanks het feit dat mijn vrouw Tini in de verzorging meehelpt, geniet ik geen voorkeursbehandeling en moet ik mij snel aanmelden.

Persoonlijk was ik blij dat de vorst, die een paar dagen vaar de tocht begon, niet heeft doorgezet, want dan zou het wel een heel moeilijke tocht zijn geworden. Met een herstellende blessure had ik extra goed moeten opletten op de hobbelige dijkpaden aan het begin. 1k hoopte de tocht zonder verdere blessures door te komen. Gelukkig waren die paden nu drassig en daarom niet zo gevaarlijk.

Na een mooie en goed gepijlde route kwamen we op 31,9 km bij de eerste caférust in Haaren aan. Op het einde van dit eerste deel maakten diverse deelnemers toch nog kennis met de hardheid van moeder aarde. Een klein, maar venijnig stoepje was de oorzaak van het ongemak, en Frances Rouppe van de Voort moest hierdoor zelfs opgeven.

Om 04.00 uur machten we weer gezamenlijk vertrekken vanuit het knusse café in Haaren. Het was prima wandelweer met veel maneschijn, en over een mooie en gedurfde route bereikten we zonder noemenswaardige problemen bijtijds Loon op Zand. De drie voorlopers hadden alles goed gecontroleerd en de routebeschrijving hebben we nog niet nodig gehad.

Om 09.30 uur mochten we vertrekken uit het gastvrije rustcafé, waar de bekende wandelaar Ad Leermakers ons uitzwaaide. Toen onze tassen weer bij de bagagewagen stonden, kwam ook meteen de èchte Bossche 100 naar voren: door opvriezing spek gladde wegen, en door de storm gevelde bomen die gewoon waren blijven liggen. Niemand die dat trouwens erg vond! Hierna kwamen de Drunense Duinen aan de beurt, we mochten erin en weer eruit en dan ook meteen er weer in. Het was prachtig om hier te wandelen. Onderweg kwamen we regelmatig van die bemande kraampjes tegen waar we van alles konden gebruiken. Bij Ad Verbakel en zijn dochter Jeannette leek het net of ze zich aan het voorbereiden waren om tijdens het internationaal weekend in Weert Continental Centurion te worden. 1k heb ze nog nooit zo snel vooruit zien gaan!

In Giersbergen bij de derde caférust hebben we er 81,5 km opzit ten. Zoals gebruikelijk geven we daar ons startnummer door aan de controle, drinken wat en gaan dan meteen weer door, want

de pijlenophaler Harrie Vollenberg komt ook al binnenstappen. De route blijft mooi en afwisselend, maar de Moerputtenbrug vind ik wel heel apart. Dit jaar had ik afgesproken dat ik bij Betsie Geerts en Riet Emans zou blijven en zodoende kwamen we rond 17.00 uur aan de finish in Den Bosch. Betsie ‘kei op de reube’ terwijl Riet nog op haar gemak naar huis zou kunnen lopen. Maar Pierre had ons gebracht en kwam ons ook weer ophalen.

De wandeling zat er dus op, ook voor Riet, en we gingen ons douchen en daarna de Bossche Bol ophalen die vergezeld ging van een diploma als blijk van waardering voor onze prestatie

Iedereen die eraan heeft meegewerkt om de twintigste Bossche 100 te doen slagen: hartelijk bedankt!

Jammer toch dat er voor de extra lussen om de 110 km te voltooien een extra mannetje moet worden ingezet om te controleren of ze het lusje ook werkelijk lopen.