Mijn eerste 100 km tocht van het jaar. En al direct kies ik er een stevig beestje uit. Een beest van een tocht die moet overwonnen worden. Zoals in het foldertje staat: “Het is en blijft een Bossche 100. Dus dienen de wandelaars binnen het tijdschema te blijven. Het bestuur is dan ook vrij om te langzame wandelaars uit de tocht te halen om zo te voorkomen dat de verzorgingsposten vertraging oplopen, waardoor de meer getrainde wandelaar verzorgd kan blijven, waarvoor De Bossche 100 ook bedoeld is.”

Vrijdagavond, rond een uur of zeven, haal ik Yvan Bemelmans en Eddy Van de Pol op aan het station van Lier en vertrekken we richting ’s Hertogenbosch. Na een voorspoedige rit komen we aan en begeven ons naar de startzaal. We melden ons aan en begroeten onze medestappers.

De Bossche 100 heeft een deelnemersmaximum van 110 wandelaars. Hieronder bevinden zich dit jaar 24 deelnemers uit België waaronder 11 Wandelmeeërs. We zijn dus weeral goed vertegenwoordigd.

Iets voor 22:00 uur wordt voor de laatste keer geroepen dat de bagage naar buiten moet en na een korte toespraak en uitleg van de organisatie, kunnen we op weg.
We vertrekken langs de straten van ’s Hertogenbosch en even later bevinden we ons op een grasdijk. Deze dijken zullen de eerste helft van de tocht domineren. Het begint al met een stevige regenbui en ploeterend door de modder en het gras stappen we voort. Gelukkig is de ondergrond nog wat bevroren, zodat we niet te diep in de modder zakken. Kilometers dijken met af en toe een stukje verhard en drie wagenrusten later bevinden we ons op de eerste grote caférust. Het is nu 02:30 uur en we zitten op 32 km.
Hier krijgen de wandelaars die voor 110 km kiezen de kans om een lusje van 3 km te doen. Daar ik niet mee doe aan de Long Distance Walker, besluit ik om de extra kilometers niet mee te stappen. Jan, Marc, Leo en Steven zijn dit wel van plan en moeten op elke grote rust een deel van de extra 10 km stappen om op het einde aan de 110 km te geraken.
Nadeel van het niet mee stappen, is anderhalf uur verplichte rust, niet aan mij besteed maar ’t kan niet anders.

Stipt om 04:00 uur mogen we terug op weg. Via landbouwwegen, meestal onverhard maar minder slijk, stappen we richting Loon op Zand waar de tweede grote rust is. Onderweg passeren we weer 3 wagenrusten waar we kunnen genieten van allerlei lekkers en voedzaam eten. Boterhammetjes, soep, rijstpap, pudding, rozijnenbrood, snoepjes en drop, alles was er. Zelfs boerenkool met worst kregen we onderweg voorgeschoteld. Als drank was er water, Ranja en thee.

#Toen ik op een wagenrust aankwam, vroeg ik een bekertje thee en de mevrouw zei dat haar man hem had gezet maar dat hij twee zakjes in de thermos had gedaan in plaats van één. ’t Zal straffe zijn. Ik zei haar dat we in België steeds twee zakjes op een thermos rekenen.#

De caférust in Loon op Zand wordt omstreeks 08:30 uur bereikt. 60 km achter de rug. Hier lopen mijn medewandelaars nog hun toertje van 3 km en kunnen dan nog genieten van een half uurtje rust.
Blijkbaar gaat alles nogal vlot want hier kan je iets vroeger vertrekken. Ik zie enkele mensen vertrekken en besluit om mijn medestappers te verlaten en er ook vandoor te gaan. Omstreeks 09:20 verlaat ik de zaal, gooi mijn bagage in de wagen en ga op stap.
Bij het buitenkomen was er nu een ander gevaar. Spekgladde wegen. Het had ondertussen flink gevroren en een dun ijslaagje lag onder onze voeten. Gelukkig bevonden we ons na enkele kilometers in de bossen zodat er normaal kon gestapt worden.
Prachtige bossen, ik waande me even in de Kempen. Door de voorbije storm lagen er veel bomen op de weggetjes. Extra hindernissen die het stappen weerom bemoeilijkten. Maar toch was het prachtig hoor.
De Druunse Duinen, noemde dit gebied en ik dacht: “Och, in Nederland zal dat niet veel zijn.” Maar amai, m’n voeten. Opeens een zandvlakte, ongelofelijk groot. Zeg maar zandbergen in plaats van zandvlakte. Zéér zwaar en moeilijk terrein en ik was blij dat ik hier uit was. Oef…
Dit stuk was maar 21 km lang en de laatste grote rust werd dan ook voorspoedig bereikt. Hier mocht je pas na een half uur verplichte rust vertrekken. Verdomme, op 81 km zitten en een half uur wachten? Na tien minuten gooide ik mijn bagage op de wagen en vertrok. Geen goesting om te wachten.

Het laatste stuk was meer begaanbare weg en de kilometers schoven vlug onder de voetjes. Nog twee wagenrusten en ik naderde ’s Hertogenbosch. Enkele kilometers voor de aankomst mochten we een 600 meter lange spoorwegbrug over, de Moerputtenbrug. De Bossche 100 heeft de primeur om als eerste wandeltocht deze brug in het parcours op te nemen. Gewoon geweldig en ik genoot er met volle teugen van.

Zo, omstreeks 16:00 uur was ik terug op de plaats waar we de avond ervoor vertrokken waren. Afstempelen, iets drinken en de befaamde Bossche bol in ontvangst nemen.
De Bossche Bol is een grote roomsoes overdekt met heerlijke chocolade. (Ik heb hem voor m'n vrouwtje bewaard, dan mag ik nog wat meer gaan stappen, hahaha)

Nu was het nog wachten op mijn reisgezellen. Ondertussen ging ik een uurtje slapen. Omstreeks 17:00 uur ging ik terug naar de zaal waar ondertussen bijna iedereen was aangekomen. Enkel Eddy van De Pol hadden we nog niet gezien. Hoe korter het bij 18:00 uur kwam, hoe meer de schrik toesloeg. Na 18:00 uur mag je niet meer aankomen om aanspraak te maken op je diploma en homologatie. Even de organisatie erbij roepen of ze wil zien waar Eddy kan zitten. Enkele minuten later komt de mevrouw terug en meld ons dat hij waarschijnlijk aan het douchen is want hij heeft zich afgemeld. Opluchting…

Zo vatten we, moe maar voldaan, de terugweg aan en besluiten nog even langs Eric en Anita te rijden. Daar worden we als helden ontvangen en worden we getrakteerd op een lekker biertje. Echter, de klok tikt en na een halfuurtje vertrekken we weer. ’t Heeft genoeg geweest.

En eindelijk heb ik het gelukzaligste moment van een 100 km tocht ontdekt. Het moment dat je in je bed gaat liggen, je nog even uitrekt en denkt: “Dat heb ik weeral goed gedaan, nu mag ik mijn oogjes sluiten…”

Bedankt, mensen van De Bossche 100. 't Was dik in orde.