Zo vandaag staat de 100Km van de Bossche op het programma. Lang heb ik ernaar verlangd maar het beloofde slijk bleef uit. De vriestemperaturen waren ervoor verantwoordelijk.

Bij de inschrijving vele bekenden uit België en Nederland. Een bagagelabel en zéér duidelijke routebeschrijving werd ons overhandigd en na een korte speech van de voorzitster vertrokken we voor de tocht van 100Km.

Flink koud en een kleine wind zorgden ervoor dat iedereen zijn of haar oren flink moest beschermen tegen eventuele vrieswonden. Koud, berenkoud was het...

Het startschot volgde en ja hoor het ging hard, die mannen vertrokken daar tegen een flinke snelheid, wij gingen mee Sven onze locomotief had even tijd nodig om warm te lopen, maar ja dat kennen we, Eddy en ik gingen verder en bleven wat bij de groep.

Het parkoers was variërend en liep makkelijk, vele verharde wegen lieten ons de eerste 20 km snel bewandelen. Dan pikte ik aan bij enkele Nederlanders en zo kwam ik vrij snel binnen op de eerste grote verwarmde controle na 30Km.

Hier had ik een uur en 3 kwartier rust omdat de groep gehergroepeerd zou worden. dat was een meevaller even de schoenen uit een lekkere warme koffie en met mondjesmaat kwam iedereen binnen, Sven kwam ongeveer een uurtje na mij binnen, maar toen stond ie op scherp en zou samen met Eddy en mij de rest van het parkoers meelopen.

De kou was een serieuze spelbreker, géén modder of slijk te bespeuren een eerder gevaarlijke situatie daar in de bossen over de vele kleine padjes, beenhard was de grond en de tractorsporen en de maïsvelden waren een extra belasting voor de voetgewrichten.

De koude die eerder intenser wordt rond de morgen tussen 04.00u en 06.00u bleef gelukkig genoeg uit. s'ochtends konden we genieten van de zon, en de eerste lentewarmte werd goed onthaald, al bleef het barkoud.

De controleposten (wagen) waren welkom en de warme bouillon, thee, koffie en andere Goden drankjes werden gesmaakt. De vele kleine hapjes eveneens. De mensen twee ploegen die instonden voor de verzorging waren verkleumd van deze vriestemperaturen maar vertrokken geen spier, vriendelijkheid en gedienstigheid alom.

Zo nu de nieuwe dag aanbrak werd er reeds contact opgenomen met andere wandelmeeers die te Haaltert zouden stappen eveneens een 100Km. Anita vertelde me dat er eveneens véél wandelmeeers klaar stonden voor deelname bij Polleke.

Daar ontstond dan ook het idee bij Sven en mij om na de Bossche 100 even verder te rijden naar Haaltert en daar de 50 Km nog mee te pikken... Een voorzichtige bevestiging werd wijselijk nog even achter gehouden, we moesten immers eerst nog deze zware klus klaren.

Maar de kilometers vorderden snel, Jan en Mark van de club gingen als een speer ervandoor ja die mannen zagen het zitten, een mega onverhard parcours door bossen, duinen en hei. Een droom voor de wandelaar al was het 95% onverhard parkoers toch 100% verhard door de vrieskou, maar zeker niet minder mooi.

De laatste kilometers werden ingezet en ja hoor stipt om 17.00u liepen we binnen en was ons inschrijvingsgeld opgewandeld... spijtig....!!!! Het was een prachtige ervaring daar in de Bossche...

Proficiat aan al de deelnemers, de verzorgingsmensen, parcoursbouwers, afpijlers, de organisatie en al blijf ik het zeggen het slijk waarvoor we kwamen was er niet maar toch hebben we genoten van een kanjer van een tocht...

En nu op naar Haaltert voor een 50Km.... ;-)

30-01-2006 Smets René     Knap hoe jullie dit weeral hebben gefikst. Na deze 100 er nog vlug 50 bij knallen, ik durf er niet aan denken. Eric en natuurlijk ook onze Sven een dikke proficiat voor de 100+50km met 2 nachten op rij zonder bed of slaap. Of doen jullie aan slaapwandelen

30-01-2006 Guns Luc     Knap verslag Eric. En van harte proficiat aan jou en de andere deelnemers die deze tocht tot een goed einde brachten. Maar daarna nog naar Haaltert afzakken ... daar doe ik men petje voor af. 30-01-2006 Campforts Anita    Prachtig schat, je hebt het toch maar weer volbracht en daarna nog even tot in Haaltert komen afzakken om mij te steunen en er zo maar even 50 km tegenaan gooien, je moet het maar doen. Bedankt, jij bent top.    Ook alle anderen, proficiat jongens, naar horen zeggen was dit zeker geen gemakkelijke 100. Ik hoop dat ik hem ook ooit eens kan bedwingen.