Het veldwerk voor de Bossche 100

Co Tops

Wandelaars snel? In het algemeen niet zo, maar bij de inschrijving voor de Bossche 100 nu eens een keertje wel. Binnen elf dagen waren alle 110 startbewijzen vergeven. Meteen kwamen er nog zo'n dertig op de reservelijst.

Hoe kom je zo gek om je voor een tocht op te geven, midden in de winter, niet wetende wat het weer zal brengen met zo ongeveer 100 kilometer voor de boeg en een vaartje van tussen de 6 en de 8 kilometer per uur? Het waarom staat ergens aan het einde van dit verslag. Gek zijn is geen must, maar wel verdomde gemakkelijk. Daarom nu eens geen verslag over de tocht maar een impressie van een van de voorbereidingen.

Na de bliksemsnelle inschrijving begon voor mij het eigenlijke veldwerk op eerste kerstdag. Weliswaar geen dag van goede voornemens, maar toch. Op de fiets naar Kaulille in Belgisch Limburg voor de kerstwandeling van Wandel Mee Brueghel. AI jaren een topper op deze dag, met veel vooral 'ouderen' - en geef ze maar eens gelijk. Het alternatief is de kinderen en kleinkinderen met het verplichte nummertje omaatje en opaatje bezoeken en blijven kerstdineren. Deze wandeling is er ook niet om af te vallen; zoiets lukt toch niet van te voren, het kerst{vr)eten moet immers nog plaatsvinden.

Zoals bij veel Belgische wandelingen is het een tocht met diverse korte afstanden, waarbij je telkens bij het start/finishbureau terugkomt. Grotendeels door bossen, die elk jaar toch redelijk nat zijn, en langs het kanaal Bocholt-Herentals. En natuurlijk eindigt zo'n wandeling met een Trappist.

Omdat ik al een aantal jaren naar dit evenement toe fiets, weet ik dat het op eerste kerstdag meestal goed weer is; zo ook in 2005. Dus een tip: mocht u willen bbq'en, doe dat dan op deze dag, onweer komt vrijwel nooit voor en sneeuw valt er helemaal niet. .

De tweede wandeling was op tweede kerstdag. Nu vanuit Valkenswaard, waar Voetje voor Voetje ons de snertloop voorschotelde. Leuk voor het gewicht, maar dan moet die snert snert blijven. Daar trof ik toevallig Anja en Hennie, ook in training voor de Bossche 100. Wel snert, geen snertweer. En natuurlijk was er aan het einde weer Trappist.

Ais derde wandeling kwam onze Grenzeloze Tocht in beeld. Maar helaas: snertweer, sneeuw en kou en daar houdt mijn fiets niet van. 28 December, Onnozele Kinderen, maar niet voor mij. Dan maar door de sneeuw in de bossen bij mij in de buurt.

Dus zou de geplande vierde wandeling de derde worden: een Z.g. Oliebollenloop georganiseerd door de plaatselijke hardloopclub. Weer veel te koud en te glibberig. Daar gaat mijn training.

Waarom, zult u zich afvragen, vermeld ik hierboven een paar keer Trappist(de bierkenners mogen hier ook abdijbier lezen)? Bij zeker drie OLAT-wandelingen in 2005 (Gastel, Eindhoven en Lennisheuvel) was dat vocht al op toen wij aankwamen. Nu kan ik dat OLAT niet kwalijk nemen, maar ik vind wel dat ze bij de uitspanningen moeten aangeven dat er ook andere wandelaars komen dan van OLAT. Die laatsten zijn sportief bezig en dus matig met drank. Nee, dan al die anderen!

Twee wandelingen, die er vier hadden moeten zijn, schande! En 2006 begint met voornemens, maar een van mijn voornemens is, en dat is al uit de tijd van voor het wandelen, om ~ooit aan voornemens te doen. Dus dan maar eerst een weekje rust.

Na een week aan de bak in Tilburg. 41000 Meters vanuit Boerke Mutsaerts richting Gilze en Alphen. Een hoog gehalte aan Bossche 100-tippelaars. Evert, een andere kandidaat B100-ganger, is mijn maat. Niet koud en geen snertweer, de weergoden zijn mij niet goed gezind.

Ik loop zo nu en dan ook wel eens een rondje om het huis, maar dat mag met het oog op de B100 geen naam hebben.

Vervolgens een rondje Euraudax, met z'n allen 6 kilometer per uur achter Marcella en Jan aan, een goede graadmeter. Met gelukkig regen, het gaat al vooruit. Dan naar Lage Mierde met de hoop op regen, wind, hagel, sneeuw, kou. Alweer niet. Maar wel veel onverharde wegen, wat ook bij de B100 het geval zal zijn. Anja, nog steeds aan het inlopen, had er wel zin in, tempootje werd goed aangehouden. Ad, zelf nummer 110 op de B100­ deelnemerslijst, wist wat wij nodig hadden. Ais afsluiting twee keer oriënteringslopen, korte afstanden maar wel dwars overal doorheen.

 Geen medelijden

En wat doe je in de week voorafgaande aan de grote tocht? Je houdt de weervrouwen en -mannen in de gaten, hopend dat ze die verschrikkelijke kou uit Rusland niet te dichtbij laten komen. Switchen tussen Johan, Piet, Gerrit, Marion, de Bels en d'n Duitser en geloven wat het meest gunstig is. Aanvankelijk beloofde het goed weer te worden, net zoiets als vorig jaar, maar alras werd de temperatuursvoorspelling steeds lager.

Ik neem aan dat Klaas u laat weten hoe het uiteindelijk is gegaan, als hij tenminste ontdooid is, maar toch enkele kanttekeningen en dat zijn alleen maar positieve: goed verzorgd, goed gepeild, een aanrader voor iedereen die snel genoeg is met inschrijven.

En waarom deze tocht, het is immers een van Neerlands zwaarsten: voor de ene voor de kick, voor de andere voor de punten (clubkampioenschap) of anderen kunnen weer zeggen 'volgend jaar doe ik niet meer mee' en voor mij, misschien wel die Bossche bol aan het einde, ik weet het niet. En na mijn debuut in 2005: op een been kan je niet lopen.

Met ons lopers hoeft u geen medelijden te hebben; met de verzorging des te meer want met die acht onder nul was het koud. Tenslotte een bewijs hoe attent de organisatie is: van de laatste wagenrust tot de finish zou het een kleine 9 kilometer zijn, maar Regina stond halverwege op de Noordwal in Den Bosch met een extra verfrissing, of was het toch iets warms, ik weet het niet meer, mijn diepvrieshersens werkten niet meer zo goed.

 -Co Tops-