Bossche 100 van Ben en Marion

Nieuwe maan. Het is echt donker. Zonder Maclite is er geen doorkomen aan. Dat realiseer je je pas wanneer je, buiten de bebouwde kom, je weg probeert te vinden. Er zijn 109 wandelaars gestart.

Enkele Belgen alsmede twee Britten. Dertig kandidaten moesten door de organisatie teleurgesteld worden. Bij de deel­nemers zit de stemming er goed in. We hebben een lange zware (?) weg te gaan. Het is droog. Negen graden onder nul. Drie caférusten. Zestig kilometer te gaan alvorens we echt losgelaten worden. De Bossche 100. De zwaarste tocht van Nederland? Over het algemeen niet. Maar als de weergoden echt tegenzitten, berg je dan maar. Maar dan is de Dodentocht ook zwaar. De omloop van Goeree idem dito.

 Elke langeafstands­loper heeft zo zijn herinneringen. Een enkele keer zit je in de prijzen. Dan moet die cape op. Dan worstel je tegen de weergoden.

Vannacht niet. We hebben mazzel. We kunnen ervoor gaan. Een deelnemer heeft de pech verkeerd terecht te komen. Hij moet aan het begin van de tocht uitvallen. Een knieblessure. We hebben de eerste twee grote rusten te Geffen en Uden. We hadden Boetje die ons aan de start succes kwam wensen.

Op de laatste rust (80 km) treffen we als vanouds Peter van de Ven met kornuiten. Nee, niet met Nordic walking sticks. Ook niet met GPS. De heren staan met glazen gerstennat de deelnemers te verwelkomen. Eigenlijk behoren ze reeds tot de inventaris van deze rustlokatie. Marion en ondergetekende vertrekken er als laatste. Aangezien we binnen de twintig uur binnen dienen te zijn, zullen we meer dan 6 km per uur moeten lopen. Geen probleem. Dat moet lukken. Nee, dat gaat lukken.

De eerste wandelaars die we inhalen zijn de familie Verbakel. Vervolgens pakken we er nog een paar in. Rond de laatste wagenrusten blijven we in de luwte van de staartgroep lopen. Zo Den Bosch in. Loop je de Bossche voor de eerste maal, dan zie je achter elke hoek de finish. Mooi niet. Na de laatste wa­genrust aan de stadsgracht is het nog 4,5 km. Een klein uur te gaan. Rond 17.15 uur zijn we op het sportcomplex. Nu afmelden. Biertje pakken en die Bossche lekkernij verorberen.

Heerlijk. Deelnemers feliciteren elkaar over en weer. Voor een enkele deelnemer is wat familie en vrienden gekomen om de deelnemer thuis te brengen. Want zelf auto rijden is niet zo slim. Je bent niet de eerste en ook niet de laatste die op de vangrails komt te zitten. Vervelend. Wij laten ons treinen, richting Leiden. Rond 20.30 uur zijn we terug. Het was goed, die Bossche 100 van 2006.

Organisatie bedankt! Het was weer perfect.