28-01-05/267/Nederland
Bossche 100 

 België heeft Plombières-Houffalize en Nederland heeft zijn Bossche 100. Beiden zijn beroemd (of moet ik zeggen berucht) vanwege hun moeilijkheidsgraad. In Nederland heb je natuurlijk niet de hellingen van de Ardennen, maar daar tegenover staat dat de stichting Bossche 100 er alles aan doet om zoveel mogelijk onverharde weg op te nemen in hun parcours en dat maakt het op het tijdstip dat de Bossche100 plaats vindt (eind januari) het extra moeilijk. Daar komt nog bij dat de tocht moet voltooid zijn binnen de 20u, wat in de praktijk neerkomt op minimum een 6km/u wandelsnelheid.

Verleden jaar had ik al eens deelgenomen, maar had dat toch blijkbaar wat onderschat want met nog 12km te gaan had ik nog maar een uur tijd en daar ik toen al danig vermoeid was heb ik toen besloten het voor bekeken te houden. Maar dit jaar ben ik vastbesloten om het beter te doen en na een succcesvolle Plombières-Houffalize in december staat het zelfvertrouwen in het zenith.

Dus vrijdagavond neem ik de trein naar s’Hertogenbosch en als ik daar toekom staan er al verscheidene andere medewandelaars die ook de verplaatsing per trein hebben gemaakt, al te wachten op het transport naar de startplaats. Omdat dat transport niet direct arriveert en het toch vrij koud is besluiten we dan maar om ons te voet naar de startplaats te begeven, ver is het trouwens toch niet.

Daar aangekomen wordt eerst de administratie in orde gemaakt en is het tijd om om te kleden. Ik kijk even rond en herken toch verschillende gezichten van verleden jaar er zijn ook enkele landgenoten bij, die ik van gezicht wel herken van ander 100km tochten. Als ik het goed heb zijn het voornamelijk leden van de Pompoenstappers.

De sfeer is ook wel typisch, de Bossche is een kleine organisatie en door hun beperking tot 110 deelnemers kunnen ze met een beperkt aantal mensen toch een 100km organiseren en dan nog zodanig dat je als wandelaar extra in de watten wordt gelegd. Nu is het enkel nog wachten op het vertrek, na de gebruikelijke raadgevingen kunnen we er om 22.00u aan beginnen. De weersvoorspellingen zijn goed voor de verandering dus dat is al een meevaller.

Het parcours wordt elk jaar aangepast en dit jaar gaat het eerst via het noorden de polders van het Land van Altena in.
Het landschap is niet slecht maar het parcours valt eigelijk een beetje tegen want er zitten heel veel verharde stukken in, wat niet echt een gewoonte is op de Bossche 100. Maar zoals ik verschillende andere wandelaars hoor zeggen, we zullen maar niet te hard roepen, wie weet wat er nog komt.

Hier en daar moet je wel over het prikkeldraad klauteren, maar dat is voor de Bossche ook niets abnormaal. Ondertussen is het ook een beetje beginnen miezeren, gelukkig regent het niet veel en als het even later stopt is het ook de laatste keer dat we regen hadden voor de rest van de tocht.

Zonder problemen bereik ik de caférust in Genderen. Ruim op tijd en dat is interessant, want op de Bossche is het zo dat na de eerste twee café rusten opnieuw gezamenlijke wordt vertrokken. Ik weet niet waarom maar waarschijnlijk is dat uit praktische overwegingen, op deze manier lopen de tijdsverschillen tussen de deelnemers niet te veel op. In deze caférust worden we opnieuw aangenaam verrast, er is namelijk een uitgebreid warm buffet voorzien , rijst, soep, kippeboutjes en allerhande andere soorten vlees, echt een luxe. Sommigen houden zich zelfs in, om achteraf niet te moeten vertrekken met een overladen maag.

Om 3u40 starten we opnieuw in en nu krijgen we wel een ander terrein voorgeschoteld, door akkers en weilanden die er in deze tijd van het jaar zompig bij liggen. Gelukkig heeft het de laatste dagen niet veel geregend, zoniet zouden we hier op enkele plaatsen serieus moeten ploeteren. Zelfs nu is het zo dat als we dan toch even de verharde weg opmoeten er precies enkele kilo’s klei aan je schoenen hangen die er maar met moeite af willen .

Ondanks dat de Bossche 100 één van de best gepijlde tochten is loop ik op een bepaald moment toch verkeerd, dus hier verlies ik wat tijd (dixit de Bossche100: “het fout-lopen dient natuurlijk wel in je eigen tijd te gebeuren”).

Daarbij kreeg ik opnieuw last van blaren op beide hielen, zodoende bereikte ik de tweede caférust tamelijk laat, na een minuutje of tien was het al opnieuw tijd om te vertrekken. Ondertussen was het ook licht geworden en dat maakt het zoals steeds een stuk aangenamer en zeker gemakkelijker om de pijlen te volgen. 

De laatste kilometers richting Drongelen gingen over de dijken, persoonlijk hou ik er niet van niet zozeer om over de dijk te lopen, maar door het feit dat je hier ver voor je uit kunt kijken en ik vind het zicht van wandelaars die ver voor je uit lopen niet echt bemoedigend.

In Drongelen worden we met de veerpont overgezet, en dan gaat het richting Drunense Duinen, opnieuw een gelegenheid voor de Stichting om de wandelaars eens deftig op de proef te stellen ( uit de brochure: “om eens uitgebreid de uitgestrekte zandbak rustig te bekijken”). De Drunense Duinen zijn een mooi natuurgebied met enkele flinke duinen in en natuurlijk worden we een paar keer naar de top van zo’n duin gestuurd en dan nog liefst langs de steile kant. (Dat is zo’n beetje het motto van de Bossche 100, waarom gemakkelijk als het ook moeilijk kan).

Zelfs de zon komt er nu even door en zorgt voor een mooi landschap, ik heb wel niet veel kans om er van te genieten want ik ploeter volop door het rulle zand om tijdig de laatste caférust te bereiken. Dat lukt net, als ik hierna terug vertrek voel ik dat de Bossche zijn tol begint te eisen, de meter staat volgens mij al serieus in het rood.

Ik ben blij telkens ik de twee laatste wagenrusten bereik, maar na vlug iets gedronken te hebben ga ik direct verder want ik wil toch wel op tijd binnen komen en van tempo maken komt toch niets meer in huis.

Eindelijk om 17u40 bereik ik de aankomst en mag ik mijn “bosche bol” (een plaatselijk delicatesse) in ontvangst nemen.
Even later kan ik een deugddoende douche nemen (nog zoiets dat op deze tocht prima geregeld is) en propere kleren aantrekken, ik voel me gelijk een ander mens.

Na nog even mijn consumptiebon gebruikt te hebben om een heerlijk frisse Palm naar binnen te gieten, is er direct iemand bereid om mij naar het station te voeren en een tweetal uren later ben ik opnieuw thuis.

Misschien was het niet de moeilijkste Bossche 100 uit de geschiedenis, maar voor mij was hij alleszins moeilijk genoeg en het is een prachtige tocht.

Dat hier enkel ervaren wandelaars deelnemen blijkt ook uit het feit dat er van de 108 gestarte deelnemers er 104 finishten)
Ik heb nog wat last van de blaren op mijn hielen maar ik zal één van deze dagen toch alvast maar inschrijven voor de volgende tocht, dat wordt de “Marche du Mont” op 18 maart, ik ben eens benieuwd.

                            Eddy Van de Pol