Van Sint Jan tot Bossche Bol 
Alma van Hardeveld

Na jaren van afwezigheid, reisde ik vrijdag 23 januari jl. naar 
s'-Hertogenbosch. In de stationshal stond Niels Martens de wandelaars al op 
te wachten. Alcoholvrij werden wij door Bob naar sportpark De Schutskamp 
gebracht.

Van A tot Z
Bij het aanmelden stond ik er wel even van te kijken, zowat iedereen 
herkende me en wist ook nog dat Rudie -mijn vader- ook eens had meegedaan. 
Nog even een rondje handenschudden en dan vraag ik aan Jans: "Heb je Ad 
Mollen al gezien?' Ja, hij staat da.. hé, waar is hij nou?
Stond hij intussen al naast mij. Vorig jaar had hij mij tijdens de Nacht van 
Apeldoorn een gedeelte en gedurende de Nacht van Zwolle zelfs van A tot Z 
begeleid. Wie had ooit gedacht, dat ik een man nog eens extra zou bedanken 
voor zo'n leuke nacht. Ik had drie cadeautjes voor hem, hij zou ze bij de 
eerste vaste rust uitpakken.

Het vertrek
Na de toespraak iets voor 22.00 uur, door Regina Martens- de Kok, werden we 
-figuurlijk- afgeschoten en was het verrekken... sorry vertrekken. Eerst 
ging het over een oud spoorlijntje en langs veel takkenbossen. Het takkewijf 
was weer eens bezig geweest. Marinus merkt op dat het klerewijf nog bij de 
gaderobe staat. Hier liep ik ook al een cadeautje op: een natte voet!

Atletisch vermogen
Net na de eerste wagenpost volgde er een verradelijk paadje met boomwortels 
en afgronden langs water. Daarop volgend werden we nog flink gedwarsboomd 
door obstakels op de bospaden, meestal in de vorm van omgewaaide bomen, 
neergelegd of gezaagd? Voor mij was dit geen probleem, ik heb katteogen. Af 
en toe kreeg ik de slappe lach. De hoogste tijd voor een sanitaire stop, 
anders werd het ook nog een natte broek.

Dan langs een kruisbeeld en een klooster van de witte nonnen. Het was maar 
goed dat die niet meeliepen anders werden het zwarte nonnen. Dan begon het 
weer. Over prikkeldraad en een leuk baggerdijkje, takkenbossen, zandbergjes 
en wildgroei. Ons atletisch vermogen werd zwaar op de loopproef gesteld.

Chocolademan
Gelukkig kwam er weer een wagenrust. "Heb je de chocolademan -Ad- al 
gevonden?". Ssttt... hij staat vlakbij en hij weet nog niet wat hij krijgt. 
Zo zoetjes aan, begon Ad toch wel nieuwsgierig te worden. Daarom vlug weer 
verder. Langs de Dommel -niet indommelen- en dan met een klap -gelijk 
klaarwakker- door een klaphek naar het café in Gemonde ± 32 km.

Het was fijn om de winterse kou even in te ruilen voor de warmte. Minder 
fijn was het dat Niels een lekke band had en dat er tassen waren gestolen. 
Kunnen ze dan tegenwoordig nergens meer met de poten van afblijven? Laten ze 
hun poten gebruiken om ook eens te gaan lopen. Vlug verder, want hier word 
ik echt triest van. De cadeautjes voor Ad vielen zeer in de smaak
-chocolade specialiteiten uit Duitsland-. Op elk pakje zat een kaartje en de 
tekst daarop was:
1. heel bijzonder
2. heel gewoon
3. gewoon een heel bijzondere wandelaar
Nou Ad, eerlijk verdiend -je had wel wat te verduren met zo'n kat als ik- en 
bovendien ben je goudeerlijk. Laat het je heerlijk smaken. Hij was wel 
verbaasd, hoe wist ik nou wat hij lekker vind?

Winterse stamppot
We gingen weer vrolijk verder, langs slootkanten en over zandpaden. Na de 
volgende verzorgingspost liep ik alleen verder, nu over een betonfietspad. 
Het werd steeds leuker: baggerpaden met modderpoelen. De ene keer liep ik 
links en dan weer rechts. Dan kwam er gelukkig weer een wagenrust inzicht. 
Wat stond hier op het menu? Aardse groenten van de koude grond verwerkt in 
een warme stamppot met rookworst, verwarmd op -mosterd- gas. Een heerlijke 
oppepper. Zo, nu even doorstappen naar Lennisheuvel ± 53 km.

Leuke verhaaltjes
Op weg naar natuurgebied Kampina, kwam ik in gesprek met onze Belgische 
Centurion: Jos van Gorp. Ik feliciteerde hem nog met zijn geleverde 
prestatie. Leuk is het ook als iemand anders dan anders een verhaaltje 
schrijft, zoals Mia en Jos in Centurions. Jos vroeg ook nog mijn naam. Ja, 
ja hij had het gelezen van Theo Plate -de Topkok- (zie WSB nr1. 2004).

Recht weer krom en krom weer recht
Op de heide regende het soms flink. Ik keek uit naar de hinnikende IJslandse 
werknemers, maar ik zag er geen, alleen maar uitwerpselen. Jammer, een lift 
had ik wel prettig gevonden, vooral omdat de man met de hamer langs kwam. 
Trouwens de Beerze in dit gebied is nu weer een kromme meanderende beek, dat 
is aantrekkelijker dan een rechte afvoergoot. Nu dit weer krom is, wil ik 
ook gelijk wat recht zetten. De routes van de Tweedaagse van C(h)apelle zijn 
ook mede met hulp van Theo Plate ontworpen. Ik heb een goed voornemen: 
minder op Theo katten.

Het slijk der aarde
Op een gegeven moment kregen we toch een baggerstuk. Soms was het achter en 
voor mij een gemopper van jewelste. Af en toe kwam ik niet meer vooruit. 
Niet van de modder, maar van de slappe lach. Hier kreeg ik weer een lumineus 
idee. Zullen we het slijk der aarde aanklagen voor deze aanslag op onze 
conditie, concentratie en coördinatie? Een goede advocaat heb ik ook al in 
gedachten: meester Sprong. Ook dit gedeelte hebben we overleefd al ging het 
met een tempo van 7 kilometer in 1 uur en 55 minuten. Een modderrecord.

Brabantse woestijn
De volgende verzorgingspost had warme rijstepap met zuidvruchten. Zo, even 
weer op krachten komen. Hierna kwam de gevreesde Brabantse woestijn met zijn 
dynamiek om de bocht. Even werden we hier zandlopers tussen de duinen. Na 
nog een flinke afdaling kwam Giersbergen inzicht. In café De Drie Linden op 
±82 km. RUST, wat zijn we blij met een stoel. De bediening was zeer 
vriendelijk en behulpzaam. Gerda Boots en Piet de Ruijter kwamen hier ook 
binnen lopen. Tot nu toe waren er van de 109 gestartte wandelaars 3 
uitgevallen.

Luxe parcours
Hierna kregen we een luxe parcours voorgeschoteld, prachtig slingerend door 
de dennenbossen. De bijna laatste verzorgingspost was dan ook snel een feit. 
Hier bedanken wij ze hartelijk voor de goede zorgen. Nog even langs een 
boerderij, waar Napoleon ook lang geleden voorbij kwam. Hier voor ons geen 
Waterloo. Dan kwam de chocolademan langs de "IJzeren Man" gegraven t.b.v. 
het spoor. De route was nog steeds goed begaanbaar en dan de laatste 
wagenrust. Ook hier dankbetuigingen. Ad Mollen en ik kwamen net voor 18.00 
uur binnen. Wat wil je dan nog meer?

LOODZWAAR
Hij was zwaar, loodzwaar, zowat autovrij, grandioos verzorgd en uitmuntend 
bepijld. Ad Martens -de parcoursbouwer- en ook zelf meegelopen, vertelde dat 
ze vrijdag met zes ploegen in de weer waren geweest om de klus te klaren. 
Sommige gedeelten waren zelfs driemaal bepijld. Wij zijn niet verkeerd 
gelopen, sterker nog de routebeschrijving kon de hele tocht in het heuptasje 
blijven.

Man met de hamer
Afmelden bij Regina Martens en met 2 Bossche bollen -1 van Ad gekregen- en 
diploma naar de douches. Hier heeft iedereen ook haar eigen verhaal. De 
dames hadden ook heel wat te verduren gekregen. Toen ik helemaal alleen was, 
kwam de man met de hamer weer en deelde een rake mokerslag uit. Ik liet me 
niet onbetuigd, wat een lamzak. Wat een nutteloos heerschap, hij moet zich 
schamen. Was hij vannacht maar wat allerter geweest om de tassendiefstal te 
verhinderen en dan mocht hij wat mij betreft de hamer goed gebruiken!
Zwaar aangeslagen kwam ik de kantine weer in, Ad nu weet je waar dat van 
kwam!

Op de parkeerplaats kreeg ik nog de gelegenheid om Regina Martens- de Kok 
persoonlijk te bedanken voor alles. Wat deed ze? Ze bedankte mij voor het 
komen! Piet de Ruijter bracht ons nog even naar het station.

Wandelaars gefeliciteerd met de -gebaggerde- prestatie en nog extra voor de 
wandelaars wiens tas gestolen is.

Tot slot: HEEL GEWOON
HEEL BIJZONDER
GEWOON EEN HEEL BIJZONDERE BOURGONDISCHE BOSSCHE 100