Er zijn in Nederland nog mensen die ons op TV
met een stalen gezicht en hardop voor de gek durven te houden, zoals de mannen
die het weerbericht voorspellen. Volgens hen zouden we op vrijdag en zaterdag
slecht weer hebben. Dus als bescherming daartegen maar van alles meegenomen.
Maar vanaf ons vertrek op vrijdagavond tot zaterdagmiddag 14.00 uur hadden we
goed weer met 's nachts vorst, een heldere hemel met sterren en later zelfs een
halve maan. 's Nachts kon je echter wel pijnscheuten door je rug voelen gaan,
als je weer eens in een gat was getrapt waar je niet op bedacht was.
Om
klokslag 22.00 uur op vrijdagavond begonnen we aan deze wandeltocht. Dat de
tocht in wandelkringen goed staat aangeschreven, werd bewezen door de opkomst.
Zelfs 14 wandelaars die te laat hadden ingeschreven, mochten niet meedoen;
regels zijn regels en Regina sr hield de teugels strak in handen. Dit gold ook
voor de deelnemers die geen reflectievest of iets dergelijks bij 
zich hadden.
Ook ‘s nachts werd hier
voortdurend op gelet; je zou haast gaan denken dat sommige wandelaars levensmoe
zijn om 's nachts zonder verlichting of vest te gaan wandelen. Ik denk dat er
tijdens deze tocht ook weer een nieuw record is gevestigd wat betreft verkeerd
lopen: binnen 3 meter na de start was bijna iedereen al de verkeerde kant op
gestoven.
OLAT
was hier goed vertegenwoordigd. We hebben nu weer een grote groep wandelaars,
die de 100 km kan volbrengen. Als altijd waren ook nu de Belgen weer present en
zelfs uit Engeland waren enkele wandelaars naar hier gekomen.
Het
parkoers was mooi en zelfs zeer goed te lopen, de caférusten waren mooi
verdeeld: in Olland op 31 km, in Keldonk op 53 km en Heeswijk-Dinther op 79 km.
Al ontkom je er niet meer aan om soms heel saaie stukken over asfalt in de ronde
op te nemen. 's Nachts vind ik dat niet zo erg, en overdag genoten we daarbij in
de buurt van Uden ook nog van mooie boerderijtjes langs zulke wegen. We hebben
ook hele stukken over de dijken langs de Dommel gelopen. We zagen aalscholvers
in het water zwemmen, dat betekent dat er vis in de Dommel zit; daarom or
ganisatie een tip van een liefhebber: zet komende jaren op zo'n dijkje een viskraam
met een lekker gebakken visje voor de deelnemers! Maar serieus: we zijn echt
niets tekort gekomen, zelfs boerenkool met worst en warme rijstepap met pruimen
kregen we aangeboden. Ik heb veel respect voor de verzorgingsploegen, ze hadden
het gedurende de nacht niet warm, maar je kon merken dat ze het allemaal met
plezier deden...Ja hoor, de wandelaars praten hier onderweg over. En ook de
EHBO'ers dragen zo op twee manieren bij aan het slagen van het evenement. De
wagenrusten stonden prima over het parkoers verdeeld, de timing was perfect.
De bepijling was zeer goed, alleen op een stuk
van ongeveer 25 km kon je merken dat hier een paar ervaren wandelaars hadden
gepijld, die wel heel veel pijlen bij zich hebben gehad. Verkeerd lopen op deze
100 km-tocht lag dan ook helemaal aan jezelf. Ik vond het wel bijzonder, dat
juist op het traject waar we de twee parkoerscontroleurs Regina jr en Arnold
tegenkwamen, achter hen over een paar kilometers de pijlen verdwenen waren.
Gelukkig konden we aan de voetstappen van de wandelaars die voor ons liepen het
parkoers goed volgen zonder dat we de routebeschrijving erbij moesten halen.
Praat
met mij nooit meer over '' 's Hertogenbosch die mooie stad'', want toen we op
zaterdagmiddag deze stad weer binnenwandelden moesten we allerlei zwenkingen
maken om de 'hondendrollen' te ontwijken, en dat zelfs tot ver in de stad, en
die geur! Maar ja, veel mensen zijn het niet waard om een hond te hebben, en die
beestjes weten niet beter.
Aan
de finish konden we heerlijk douchen, daarna afmelden en een heerlijke Bossche
bol in ontvangst nemen, want die hoort erbij.
Jammer
tijdens deze tocht vond ik dat er toch weer problemen waren bij die extra lus
van 10 km, of ze nog wel of niet meer mogen beginnen aan die lus bij de 3 caférusten.
Dat verpestte toch een beetje de gezelligheid tijdens deze tocht voor iedereen.
Ad Martens vertelde me ook nog dat ze nog andere problemen hadden gehad, maar
hopelijk kunnen we de volgende keer weer bij sv
CHC, aan de Fuik, vertrekken.
En
toen ik weer heerlijk voldaan samen met mijn vrouw Tiny in de trein naar huis
zat, dacht ik: 'wat is het toch heerlijk om geen pijlenophaler te zijn, want die
jongens konden nu eigelijk pas met met hun werk beginnen, in het belang van ons:
de wandelaars.' Dus iedereen die er aan heeft bijgedragen om de Bossche 100 voor
ons weer onvergetelijk te maken, bedankt! En tegen de uitvallers wil ik zeggen:
kom op, volgend jaar beter!