15^e BOSSCHE 100, 2002

Sjef Koolen

 Toen we op vrijdagavond 25 januari bij de voetbal­kantine van CHC in Den Bosch aankwamen, was het daar een drukte van jewelste, maar het waren niet alleen wandelaars(sters). Een kienavond en biljartwedstrijden zijn niet direct een gelegenheid om je in alle rust voor te bereiden op een 100 km-wandeltocht. We hebben daarom in het omkleedlokaal maar trouw zitten wachten tot het vertreksein werd gegeven.

De Bossche 100 is een eigen stichting, maar het leek wel een OLAT-tocht. Op een enkeling na, zijn alle medewerkers lid van de OLAT.

Na een toespraak om 22.00 uur door Regina Martens sr., konden de 98 wandelaars vertrekken, en ook nu weer blijkt dat steeds meer dames het grote werk aandurven. Gelukkig was het aanvankelijk droog weer, maar tijdens de hele tocht stond er wel een stormachtige wind. Na amper 500 meter bleek dat ook de mens een echt kuddedier is: iedereen liep elkaar achterna en niemand had de pijl gezien die aangaf dat we linksaf moesten. Deze keer hebben de pijlers toch wel een pluim verdiend, want de tocht was van het begin tot bet einde perfect gepijld. Als je je verliep lag de fout achteraf gezien altijd bij jezelf. Wel is een goede zaklantaarn op zo’n  tocht onmisbaar, hè Frits!?

Ook de verzorgers(sters) hebben wel een pluim verdiend, want telkens als het richting wagenrust ging veronderstelde ik dat die met tentje en al weggewaaid zouden zijn. Maar niets daarvan, ze stonden telkens mooi op ons te wachten, en bedienden ons op onze wenken.

Do EHBO kan eigenlijk beter een premie uitloven voor de eerste patiënt, maar ja, we kunnen het risico niet lopen en zij zijn wel zo slim om een helpende hand te bieden in het verzorgingsteam.

De tocht zelf was mooi en vol afwisseling. Vanaf de start ging het eerst naar De Moer (caférust), dan Tilburg, Oisterwijk (caférust), Esch (caférust) en dan terug naar Den Bosch. Ze waren de kleinste zandpaadjes niet vergeten, alles was goed te lopen. Vooral de omgeving van Oisterwijk, als het weer daglicht is. was echt prachtig. Voeg hierbij de voortrazende wolken, met daar af en toe een waterig zonnetje tussendoor. en je hebt het hele plaatje voor ogen.

1k had afgesproken met Riet Emans, die voor het eerst deze tocht wandelde, dat ik tot de 2^e caférust bij haar zou blijven. Dat was tot het 64 km-punt en het lukte Riet prima om bij te blijven. Hierna gingen wij afzonderlijk verder.

Een opmerking die ik graag kwijt wil is dat het toch weer uitsluitend de Bossche 100 moet worden, dan hebben we ook geen last meer van dat gedoe bij de caférusten of iemand wel of niet mag starten voor de extra lus van telkens 3 km om zo aan de 110 km te komen. Degenen, die dat hebben uitgevonden zijn beslist geen lange afstandwandelaars meer.

Met z’n allen kunnen we echter terugzien op een mooi sportweekend. Alle medewerkers, en zeker ook de ronde-uitzetters(sters) bedankt.

De Bossche Bol hoort erbij, maar daarvoor doen we het zeker niet...!