DE 15^e BOSSCHE HONDERD VAN 25 OP 26 JANUARI 2002

                        DOOR: KLAAS BAKKER

Na een laatste training afgelopen zondag op de winterserie van OLAT in Nijnsel, zijn wij er klaar voor om ook deze 15^e editie van de B-100 tot een goed einde te brengen.

Het weer is de laatste week nogal wisselvallig en aan de natte kant geweest. We zijn dus voorbereid op veel modder en onbegaanbare paden. De startplaats is al jaren dezelfde kantine van voetbalvereniging Concordia aan de Kooikersweg, achter het NS-station van 's Hertogenbosch.

De organisatie, Stichting De Bossche 100, die deze wandeluitdaging organiseert, haalt ons af bij het station. Niet dat we deze 1,5 km niet kunnen lopen, maar ze willen ons zo fit mogelijk aan deze wandeling laten beginnen. Zij weten immers wat ons dit jaar weer te wachten staat. Wij weten dat niet, maar hebben wel een vermoeden.

De routebeschrijving, die we krijgen als we ons melden, wordt goed bestudeerd.

De drie grote binnenrusten zijn op respectievelijk 32 km, 64 km en 83 km, met daartussen de nodige wagenrusten die we zeker niet zullen overslaan.

Het is druk in de kantine met supporters en leden van de voetbalclub, die een gezellige avond hebben. Wij moeten genoegen nemen met een paar kleine ruimtes en het voorportaal van de kantine, en dat valt niet mee met bijna 100 deelnemers.

Even voor 22.00 uur gaan we met z'n allen naar buiten, iedereen neemt zijn weekendtas mee, met daarin reserve kleren, schoenen, enz, enz. Je weet van te voren niet wat je onderweg, tijdens zo'n lange wandeltocht, kan overkomen. De tassen worden in een vrachtwagentje gezet en zullen op de drie binnenrusten beschikbaar zijn. Na een korte toelichting door de organisatie over de route en nog een paar bijzonderheden waar we rekening mee moeten houden, vertrekken we met 98 deelnemers. Naast de Nederlanders zijn er enkele Engelsen en een grote groep Belgen die aan de uitdaging beginnen.

Eerst moeten we een stukje door Den Bosch, wij willen al te vlug de verbindingsweg tussen de A2 en A59 oversteken, dus moeten we terug en zien dan de pijlen die wel de goede richting aangeven. Een eind verder moeten we wel die weg oversteken en dan komen we op het fietspad langs het afwateringskanaal richting Cromvoirt.

Na 9 km zijn we bij de eerste wagenrust, daarna gaat het de donkere nacht in.

Ik wandel met twee deelnemers die lid zijn van de wandelvereniging Waalwijk '82. Eén van de twee is nogal kwistig met z'n zaklantaarn en niet lang daarna weigert die ook alle medewerking. Er zit toch een nieuwe batterij in, zegt hij, maar geen nieuw lampje zoals later de oorzaak blijkt te zijn. Nu heb ik in de afgelopen jaren wel geleerd om zelf ook een lichtje mee te nemen, dus voor mij is het verder geen probleem. De routebeschrijving neem ik nooit mee, dat is zo'n gehannes met een leesbrilletje, en nu kan ik andere wandelaars de schuld geven als we onderweg ergens verkeerd gaan. De route is trouwens heel goed gepijld, en als het toch ergens fout gaat is dat meestal omdat je anderen blindelings volgt.

We komen langs 'De Rustende Jager', één van de horecagelegenheden aan de rand van de Drunense Duinen. We volgen het fietspad verder tot 'Bosch en Duin' en gaan dan het bos in richting Kaatsheuvel. Hier komen we bij de derde wagenrust. Een eind verder moeten we weer het bos in en gaan over bospaden richting De Moer, waar de eerste binnenrust is. Deze rust is in café 't Moaske, welbekend van 'de 80 van de Langstraat', dan is hier na 70 km de laatste rustpunt. Nu vertoeven we hier tot 3.45 uur.

Ondertussen is er een stormachtige wind opgestoken, en vooral tijdens buien, die overigens niet veel voorstellen, is het toch even opletten. Niet veel verder missen we met een hele groep een afslag. Net over de brug moesten we een dijk af, onder de brug door en dan langs het kanaal verder. Dit werd even over het hoofd gezien.

Na een uurtje wandelen is het weer raak bij een vijfsprong, en er was nog ergens een doodlopend zandweggetje, dat we niet gezien hadden, maar waar we wel in moesten. De pijlen hingen er ook, maar in het donker, zelfs met een lantaarn, zijn dergelijke punten soms moeilijk te vinden. Hierna komen we, na ruim twee kilometer, op een geluidswal terecht waar nergens pijlen te zien zijn. Op verschillende plaatsen kun je naar beneden de wijk in, maar we blijven de wal volgen en na 800 meter komen we bij een kruispunt met verkeerslichten en treffen daar ook weer pijlen aan. Iets verder is de vijfde wagenrust op 48 km.

Hierna zijn er geen moeilijkheden meer. Het begint langzaamaan licht te worden en om 9.00 uur lopen we de tweede grote rust binnen, nu in Oisterwijk. Onze tas staat netjes bij de ingang en die kunnen we meteen mee naar binnen nemen. De centraleverwarming in het café is niet aan, we kunnen dus onze kleren niet te drogen hangen, maar we hangen onze natte spullen toch maar op de radiator, wie weet! Terwijl onze spullen daar hangen, trekken we even een truitje aan uit de tas.

Ik bestel soep en cola en zelf heb ik, zoals gebruikelijk op zulke lange tochten, een paar pannenkoeken met suiker meegebracht, dat bevalt prima en vult goed!

Er zijn veel bekenden present op deze tocht, waaronder diverse leden van OLAT die de Bossche 100 al vele malen hebben gewandeld, maar er zijn ook verscheidene wandelaars die de tocht voor het eerst ondernemen.

Om ongeveer 10.00 uur mogen we weer vertrekken, nu richting Oisterwijkse vennen. Het is een prachtig bosgebied, met veel water en zelfs de paden zijn drassig. Het vereist veel 'stuurmanskunst' om hier ongeschonden door te komen.

We bereiken de zevende wagenrust op 71 km, vlakbij Boshuis 'Venkraai', alhier een welbekend café.

Dan gaat het weer verder door de natte bossen en over modderige paden. We hoeven hier niet naar de pijlen te zoeken, het is allemaal heel duidelijk gemarkeerd.

We passeren kasteel Nemelaer en komen daar via een zijweggetje op de oprijlaan en wandelen dan naar de toegangspoort waar onze volgende wagenrust klaarstaat. We worden getrakteerd op rijstepap met krenten.

Op alle wagenrusten zijn warme dranken aanwezig: thee, koffie en soms soep. Ergens in de nacht hebben we zelfs boerenkool met worst gehad.

Nu zijn we op weg naar de derde en laatste caférust in Esch.

Als je vóór een bepaalde tijd in de op de caférusten aankomt mag je een extra blokje om maken van ongeveer 3 km per keer om zo op een speciale afstand van 110 km te wandelen die dan meetelt voor de Long Distance Walker. Ongeveer dertig fanatiekelingen doen dat tijdens deze tocht, en de meesten lukt dit ook.

We volgen nog enige graspaden langs de Essche stroom, die overigens goed te bewandelen zijn. Op de laatste binnenrust zijn we vlug klaar, na een kop koffie en een cola mogen we direct opstappen. Ik haal Jaap Visser uit Haarlem in en samen overbruggen we, al keuvelend, de laatste 16 km. Op dit gedeelte zijn nog twee wagenrusten, die we natuurlijk ook even meepikken.

Terwijl we langs de Essche stroom wandelen, jagen we een vlucht ganzen op, die er dan luid snaterend vandoor gaat. Tijdens de afgelopen nacht hebben we ook sterren en de maan gezien, maar nu wandelen we onder een steeds donker wordende hemel en het gaat harder waaien.

Om 15.30 uur stappen we de kantine van Concordia binnen. De tocht was minder zwaar dan de voorgaande twee jaren, maar het blijft toch een pittige onderbreking van de winterseries. Dit jaar waren er ook maar 3 uitvallers.

Voor mij verliepen de eerste kilometers wat stroef, maar na ongeveer 25 km ging het beter. Ik heb mijn schoenen en sokken tijdens deze tocht niet uitgehad. Alleen de scharnierpunten en mogelijke schuurplekken heb ik onderweg nog eens extra ingevet met uierzalf.

Sinds de voetbalclub deze nieuwe locatie heeft, zijn de douches ook heerlijk warm.

Ook de laatste wandelaars waren voor 18.00 uur binnen, maar zij hebben in de laatste uren nog echt Bossche 100 weer over zich heen gekregen; regen en storm zoals hier meestal het geval is.

Na een colaatje en de traditionele 'Bossche Bol' , die ik mee naar huis nam, namen we afscheid en beloofden een weerzien bij de volgende editie.